Трите основни начела
Од Шејх Мухамед ибн Абдул-Веххаб
Должни сме да научиме четири работи.
Прва: Знаењето, односно познавањето на Аллах, познавањето на Неговиот Пратеник и познавањето на исламската вера врз основа на докази.
Втора: Постапување според тоа знаење.
Трета: Повикување кон тоа.
Четврта: Стрпливост во однос на непријатностите што ги претрпуваме поради тоа.
Ел-Бухари, рахимехуллах, рекол:
„Поглавје: Знаењето има предност пред зборовите и делата.“
Доказ за тоа се зборовите на Аллах:
„Знај дека нема друг бог достоен за обожување освен Аллах, и барај прошка за своите гревови.“
[Сура Мухаммед: 19]
Значи, Тој започнал со спомнување на знаењето пред зборовите и делата.
Првото основно начело
Ако те прашаат: „Кој е твојот Господар?“
Одговори: „Мојот Господар е Аллах, Оној Кој ме одгледал и се грижел за мене, како и за сите созданија, преку Своите благодати.“
Тој е Оној Кого Го обожувам, и за мене нема друго божество што се обожува, а кое е рамноправно со Него.
Ако те прашаат: „Како дозна за својот Господар?“
Одговори: „Преку Неговите знаци и Неговите созданија.“
„О луѓе, обожувајте Го вашиот Господар, Кој ве создал вас и оние пред вас, за да бидете богобојазливи.
Тој е Оној Кој Земјата ви ја направил постела,
а небото покрив, и од небото спуштил вода, па со неа извадил плодови како снабдување за вас.
Затоа, свесно не Му припишувајте на Аллах рамноправни во обожувањето.“
[Сура Ел-Бекаре: 21–22]
Ибн Кесир, рахимехуллах, рекол: „Создателот на овие нешта е Оној Кој навистина заслужува да биде обожуван.“
Меѓу видовите обожување што Аллах ги наредил се исламот, иманот и ихсанот. Во нив спаѓаат:
(Du'a)
(Хавф)
(Раџа)
(Тевеккул)
(Регба)
(Рахба)
(Хушу')
(Хашја)
(Инаба)
(Исти'ана)
(Исти'аза)
(Истигаса)
(Зебх)
(Назр)
како и сите други видови обожување што Аллах ги наредил — сите тие му припаѓаат единствено на Аллах.
Второто основно начело
Доказ од суннетот е познатиот хадис за Џибрил, кој се пренесува од Омер ибн ел-Хаттаб, кој рекол:
„Еден ден седевме со Пратеникот ﷺ, кога одеднаш пред нас се појави човек со многу бела облека и многу црна коса.
На него не се забележуваа траги од патување, а никој од нас не го познаваше. Потоа седна пред Пратеникот ﷺ, ги доближи своите колена до неговите колена и ги положи дланките врз своите бедра, па рече:
„О Мухаммеде, извести ме за исламот.“
Тој одговори: „Тоа е да посведочиш дека нема друг бог достоен за обожување освен Аллах и дека Мухаммед е Аллаховиот Пратеник; да го извршуваш намазот, да го даваш зекатот, да постиш во рамазан и да го извршиш хаџот до Аллаховиот Дом, доколку си во можност.“
Тој рече: „Во право си.“
Се зачудивме што го праша, а потоа му потврди дека е во право.
Потоа рече: „Извести ме за иманот.“
Тој одговори: „Тоа е да веруваш во Аллах, во Неговите мелек-и (ангели), во Неговите објавени книги, во Неговите пратеници, во Последниот ден и да веруваш во кадерот — во доброто и злото што се во него.“
Тој рече: „Во право си.“
Потоа рече: „Извести ме за ихсанот.“
Тој одговори: „Да Го обожуваш Аллах како да Го гледаш, зашто иако ти не Го гледаш, Тој, навистина, те гледа тебе.“
Потоа рече: „Извести ме за Судниот час.“
Тој одговори: „Оној што е прашан не знае за него повеќе од оној што прашува.“
Тој рече: „Тогаш извести ме за неговите знаци.“
Тој одговори: „Кога робинката ќе ја роди својата господарка, и кога босите, сиромашните и бедни овчари ќе се натпреваруваат во изградба на високи згради.“
Потоа човекот си замина, а ние останавме да седиме уште некое време.
Потоа тој рече: „О Омере, знаеш ли кој беше оној што прашуваше?“
Одговорив: „Аллах и Неговиот Пратеник најдобро знаат.“
Тој рече: „Тоа беше Џибрил. Дојде кај вас за да ве поучи за вашата вера.“
Третото основно начело
Познавање на твојот Пратеник, Мухаммед ﷺ.
Ова беше неговата вера: немаше добро кон кое не го упатуваше својот уммет, ниту зло од кое не го предупредуваше.
Доброто кон кое го упатуваше својот уммет беше: Тевхидот и сè она што Аллах го сака и со кое е задоволен.
Злото од кое го предупредуваше својот уммет беше: Ширкот и сè она што Аллах го мрази и го отфрла.
„Навистина, на секој народ му испративме пратеник (со порака):
‘Обожувајте Го Аллах единствено Него и избегнувајте ги тагутите.’“
[Сура Ен-Нахл: 36]
Аллах им наредил на сите Свои робови да не веруваат во тагутот и да веруваат во Аллах.
Ибн ел-Кајјим, рахимехуллах, рекол: „Тагут е секој оној или сè она во чии граници обожувателот ги пречекорува границите, како што се оние што се обожуваат, следат или им се покоруваат.“
А Аллах најдобро знае. Нека Аллах му подари мир и благослов на Мухаммед,
на неговото семејство и на неговите асхаби.